Gevaar uit onverwachte hoek
Zou de eigenaar hier tevreden mee zijn? Die vraag stellen we onszelf bij elk product dat we tegenkomen. Dit keer: het hekwerk rond het terras van een hotel in Domburg.
Van een afstandje: strak in de lak, roest aan de onderkant
Het hekwerk hoort bij het terras van een hotel dat een paar jaar geleden volledig is gerenoveerd. De coating ziet er op het eerste gezicht nog strak uit.
Toch valt direct op dat er onderaan plaatselijk sterke roestvorming zit — precies op het deel dat het dichtst bij de grond staat.
Bij nadere inspectie: twee defecten
Van dichtbij is goed te zien dat het hek aan de onderkant volledig wordt weggevreten door corrosie. We constateerden twee defecten.
1. Roestvorming (functioneel)
Waarneming: aan de onderzijde van het hek, bij de contactvlakken, vindt sterke roestvorming plaats. Opvallend is dat de roest alleen op het onderste deel zit, en niet op het deel dat erbovenop is gemonteerd.
Gevolg: de roestvorming is na deze korte gebruiksperiode al zo ernstig dat de kans groot is dat de functionele sterkte van de constructie binnenkort in gevaar komt.
2. Roestvorming (esthetisch)
Waarneming: door de roestvorming is het uiterlijk van het hekwerk in onacceptabele mate aangetast. Bovendien druipt het roestwater op het onderliggende terras en veroorzaakt daar vlekken die erg moeilijk te verwijderen zijn.
Gevolg: het hekwerk zal moeten worden vervangen of volledig ontlakt en opnieuw gecoat.
Waarom roest dit hek precies op deze plek?
Het lijkt er sterk op dat de kokers van de onderregel anders (dunner) zijn gecoat, plaatselijk hersteld en/of niet verzinkt zijn.
Waarschijnlijk is dit deel ook regelmatig doelwit van trouwe Domburgse viervoeters. Urine trekt door capillaire werking in de spleet tussen voetplaat en koker en blijft daar lang zitten, waar het zijn corrosieve werking doet. Tot slot versnelt ook het gebruik van RVS bouten op staal de corrosie.
Wie betaalt dat dan?
Deze mate van roestvorming zou na zo’n korte gebruiksduur niet mogen optreden. Wij zijn van mening dat de hoteleigenaar de leverancier hierop mag aanspreken en om herstel mag vragen.
Dergelijke discussies beginnen vaak pas na jaren, op het moment dat coatingdefecten zichtbaar worden. En meestal zonder heldere afspraken vooraf.
Hoe was dit te voorkomen?
Voor een kleinschalig project als dit is een uitgebreide vastlegging en keuring wellicht te veel van het goede. Maar zodra de aantallen groter worden en daarmee het afbreukrisico toeneemt, horen deze stappen erbij:
- Vastleggen. Leg in een lakspecificatie vast waaraan de coating moet voldoen: milieu, verwachte levensduur, hechting en corrosiewering.
- Testen. Bepaal aan welke invloeden het product wordt blootgesteld — hier zeeklimaat, met het risico op belasting met urine — en bepaal op basis daarvan welke testen nodig zijn.
- Controleren. Test vooraf op het echte onderdeel en het echte substraat. Een corrosietest volgens ISO 9227 had dit defect vroegtijdig zichtbaar gemaakt.
Zo voorkom je discussie over kwaliteit en kosten achteraf.
De kunst van het specificeren
Wat staat er in jouw inkoopspecificatie over de coating? Coatings bepalen voor een groot deel de levensduur van een product. De vraag is of dat voor je leverancier net zo duidelijk is als voor jou — en of het ergens staat.
